Karalama

09/03/16 19:55 - 10/03/16 10:05 

Hep bir,iki sayfa öndeydim
Anlatandan,anlatılandan 
Yazdıklarım güzel olmalıydı
Ahenkli bir o kadar da kederli

İnsanlar okurken en az bir kere ölmeliydi

Sonra derin, buruk bir nefes alıp

Gözyaşlarını silerken kollarına

Özlemeliydiler tenlerinde

Yanlarında duran

O anda olmayan

Belki de hiç olmayacakların dokunuşlarını

El yazım karmaşık, hafif de yatık
Nehire,kıyısından sarkan bir ağaç gibi

Yaslanıp, uzanıyorum hayata

Çekip gitse

Düşeceğimi biliyorum

Ve boğulacağımı da

İronik bir şekilde

İçinde

Bir umutla, umursamadan hala ordayım
Yazıyorum 

 

Dedim ya hep az öndeydiler diye
Yalan

 Fersah,fersah ilerde
Bugünü yaşamayı unuturmuşçasına
İşleniyor senaryolar kafamda
Bir gelecek varken, üzülebileceğim
Nasıl hisseder ki insan
Kurguladığı onlarca geleceğin
Yakılıp, yıkıldığını seyrederken

Siliyorum işte şimdi
Geleceğimi
Umutlarımı
Düşlerimi
Yazdıklarımı

O defterin beyaz yeni dokunulmamışlık kokan

Sayfaları

Ne temiz, ne beyaz , ne de dokunulmamışlar

Artık

Korkuyorum kendimden
Kendimi avutabilmekten
Silineni tekrar okunmak için
Kurşun tozu döküp üflemekten 

O kadar güzeldiydiler ki

Yırtıp atamazsın
Bütünlüğü bozulur
Yeni baştan yazamazsın
Kandırmaca olur
Bir defterin var
Bir Hayatın
Mecbursun
Üstüne çizip ,yazmaya

 

Aslında
Karalamaya