İz

Şehirler yaratmışsın

Yolları kıvrılıp kıvrılıp giden hiçliğe 

Yüreğim de burkulur öyle işte

Ama

Bana varır sonun da değil mi ?

Resimlerin 

Hep rengarenk 

Benimkiler de siyah-beyaz

Kara kalem şiirler sanki

Ne kadar farklıyız 

Ve o kadar da aynı 

Yalnızlığımızda saklıyız

O odanın köşesinde

Kalbimizde 

Kaybolduğum yerde

Çocukluğumda

Karanlıkta bana oyun oyanayan perdelerden

Kaçırıp gözlerimi

Aradığım

Işık hüzmezisin

Kapının altından sızan

Şükrettiğim

Belleğimdeki izsin

Geçmişten geleceğime 

Kazınmış

O

 

Herkes gitti

Yine 

Bu sefer de 

Yıkılıcağım

Gene ayaklanacağım 

Hazırım artık

Geçti, gitti

Kızamazsın bilirim

Beni böyle içine hapsettin 

Ben de seni

Herşey değişirken

Yazılanlar 

Hep aynıydı 

Sarı sonbahar yaprakları 

En çok sevdiğimdi şiirlerimde 

Öyle de sevemedim sanırım 

Hiç kimseyi , hiç birşeyi

Amaçsızca gezdiğim

Dönüp dolaşıp yolun sonunun sana vardığı

Günlere 

Teşekkür ettim tek tek 

 

Seninle 

Silinecek her şey

Seninle

Yazılacak hep yeni bir şey

 

 

Gemi

O ses 

Derinden geliyor

Bildiğimiz varlıkların olmadığı 

Korkutucu 

Ve

Umurunda olmayan  

Senin 

Sesin 

Birleştirmek istediğin parçalar 

Hiç bir araya gelmiyor

Nedeni niyesi suskunluğunda siliniyor

Batan o geminin kaptanı gibisin 

Hüzün ve gururla selamlıyorsun 

Herşeyi ve herkesi

Ama unutma ki 

Bizler için ağladın sen

Her birimiz için

Tek tek 

Emanet ettik 

Geride bıraktıklarımıza  

Sevgi sözcüklerimizi

O koca yüreğinde

Erittin, sen oldun 

Şimdi 

Biz ordan sesleniyoruz sana

İçinden

...damarlarında yüzerken 

Seninleyiz