"Sessizliğin 10.senesi"
19/9/17 08:07 gökyüzü
21/09/17 dresden 18:53
21/10/2017 01:03 lisbon
Ardımda bıraktığım yollar
Daha dün gibi hatırımda
Loş bir sokak ışığının altında
İçimdeki en derin karanlığın can bulduğu anı
Bir fotoğraf karesinde saklamıştım
O gün
Deklanşöre basarken
Son mısraları yazılıyordu "sessizliğin"
Ve zihnimde bundan daha güzelini canlandıramazdım
Bir ölümün , bir gidişin
Bugün de
Toprağın kokusu sabahın serinliğine karışıyor
Yapraklarda gecenin getirdiği hüznün gözyaşları
Baksana kan kırmızısı şakıyor kuşlar
Bir daha hiç doğmayacak güneşe atfen
Çıplak ayaklarım
Beni eziyor, Yeşili
Çiğ düşmüş ruhuma bihaberim
Gecenin bulutsuz gökyüzünden ,
Kayan yıldızların dilekleri mi
Huzurum olacaktı ?
Bir hüznüm var
Yazmakla bitiremediğim
Sonunda yazarkende
Benim biteceğim
Çok ama çok üşüyorum
Dişlerim takırdıyor
Şimdi okuduklarını mırıldanırken
"Ben, yaşarken yokoldum
Hiç birşey dindirmedi içimdekini
Elle tutulur ölüm dü
Çocukluğumdan bana yadigar "
Kurşun kalemim
Varoluşumun yokluğu için kıpırdanıyor
Hiçliğimin tanımı
Yazdığım satırlarda saklı
İki kelimenin arasına gizlediğim
O hiç çizemediğim bahçeyi
Sen anlatsana ardımdakilere
O pastoral tabloyu zihnimdeki
(Senin benim kadar bildiğin)
Hep anlattığım
Ama kimsenin anlam veremediği
Belki senin bile
Ufaktaki ağaçta
Kimisinin dileği
Kimisinin düşleri
Kimisinin kimbilir neyi
Benimse bedenim asılı
(Sıra bu kez sende )
Yavaşça gevşet boynumdaki ilmiği
Omuz verirken ayaklarımdan
Gökyüzündeki bulutlardan hafif bedenim
Yüreğimdeki o ağırlık yok artık
(Hadi göm artık beni )
Ben seni ( yine) izlerim
