Şehirler yaratmışsın
Yolları kıvrılıp kıvrılıp giden hiçliğe
Yüreğim de burkulur öyle işte
Ama
Bana varır sonun da değil mi ?
Resimlerin
Hep rengarenk
Benimkiler de siyah-beyaz
Kara kalem şiirler sanki
Ne kadar farklıyız
Ve o kadar da aynı
Yalnızlığımızda saklıyız
O odanın köşesinde
Kalbimizde
Kaybolduğum yerde
Çocukluğumda
Karanlıkta bana oyun oyanayan perdelerden
Kaçırıp gözlerimi
Aradığım
Işık hüzmezisin
Kapının altından sızan
Şükrettiğim
Belleğimdeki izsin
Geçmişten geleceğime
Kazınmış
