(Karanlığımın ilk şiiri)
Melekler alıp götürdü seni,artık yoksun yanımda,
(neyse ki)çektiğin tüm acılar dindi,gözlerini kapa.
Yokluğunu hissediyorum,
Dolduruyorum kalbimdeki boşluğu hatıralarınla,
O yüzündeki gülümseme ve o mavi gözlerin,
Çıkmıyor aklımdan dışarıya.
Sanki yanımdasın uyuduğum sırada,
Adımı fısıldıyorsun kulağıma
belki gerçek,belki rüya
Bir umutla açıyorum gözlerimi uykumdan uyanıp da
Ne acı ki! Loş bir oda duruyor sadece karşımda
Haketmedin sen,günleri ıstırap dolu bir yaşamı,
Haketmedin sen cihazlara bağlı hayatta kalmayı,
Sonunda bıraktın bu amansız hastalıkla savaşmayı,
Neyse ki çektiğin acılar dindi,
huzura kavuştun,
artık gözlerin kapalı
